Zobacz
Do góry

Całe życie kręci się wokół Ruchu

Bardzo kręta była droga, jaka zawiodła Marcina Stokłosę do roli przedstawiciela kibiców w radzie nadzorczej klubu z Chorzowa.

Grał z Arkadiuszem Milikiem, w wieku 13 lat wyjechał do Anglii, otarł się o wielki Liverpool, a nim drugi raz znalazł się na Wyspach, w ramach rozgrywek III ligi strzelił dwa gole przy Cichej rezerwom ukochanego Ruchu, którego fanatykiem był od małego. Bardzo kręta była droga, jaka wiodła Marcina Stokłosę do pracy przy klubie i roli przedstawiciela kibiców w radzie nadzorczej „Niebieskich”, którą pełni od listopada.

Nie są kibolami

– Początki rozmów kibiców z akcjonariuszami były bardzo trudne. Jeszcze kilka miesięcy temu wcale nie traktowano nas poważnie. Z czasem jednak prezes Zdzisław Bik – bo przede wszystkim z nim mieliśmy do czynienia – powoli się do nas przekonywał. Pomoc przy wyborze nowego trenera czy spełniona obietnica poprawy frekwencji – to wszystko miało wpływ, że jesteśmy postrzegani jako ludzie, z którymi można rozmawiać. Nie jesteśmy stereotypowymi kibolami. To, by „człowiek kibiców” znalazł się w radzie nadzorczej, było jednym z naszych postulatów. Nawet bez tej funkcji latem i jesienią robiłem bardzo dużo. Byłem na praktycznie wszystkich spotkaniach czy to w mieście, czy z prezesem Bikiem, pozostałymi akcjonariuszami. Teraz chcę być łącznikiem między nimi, klubem a kibicami. Wiadomo, że nie o wszystkim mogę mówić, bo obowiązują mnie klauzule, ale transparentność to coś, co powinno nam przyświecać. Wydaje mi się, że w całej historii Ruchu jeszcze się nie zdarzyło, by kibice byli tak blisko, choć wpływ na to ma też niski poziom rozgrywkowy. W ostatnich latach zraziliśmy się do ludzi zarządzających klubem, który teraz trzeba odbudować. Prezes Siemianowski to superosoba. Wierzę, że z pomocą kibiców będzie potrafił to zrobić. Wizerunek Ruchu już się powoli zmienia – mówi Stokłosa.

27-latek ma swój niemały udział w tym, że trenerem „Niebieskich” jest dziś Łukasz Bereta. Jesień pokazała, że przy Cichej dokonano nieoczywistego, ale trafnego wyboru, bo drużyna pod wodzą 29-latka uplasowała się na pozycji wicelidera III-ligowej tabeli.

– Łukasza prywatnie znam od dawna. Graliśmy razem w juniorach. Wiem, że to wielki profesjonalista, który zainwestował w siebie mnóstwo pieniędzy i cały czas się rozwija. Był dla mnie idealnym kandydatem na trenera. Jako przedstawiciel kibiców byłem oddelegowany do komisji wybierającej latem szkoleniowca, prócz mnie byli w niej jeszcze m.in. dyrektor Krawiec czy ówczesny prezes Chrapek. Podczas jednego z posiedzeń „przesłuchiwaliśmy” trenera Smyłę. On ostatecznie Ruchowi podziękował. Pamiętam, gdy usłyszał o pomyśle zatrudnienia Łukasza. Powiedział: „O, Beret! To superpomysł”. Na razie się to sprawdza, ale wiemy, jak specyficzna to praca. Przecież mogą przyjść trzy, cztery porażki – i będzie po człowieku. Dlatego daliśmy sobie wzajemnie czas na zbudowanie drużyny – opowiada przedstawiciel kibiców w radzie nadzorczej Ruchu. W trudnym letnim okresie wraz z innymi kibicami starał się pomagać sztabowi, kupując wody na trening czy współorganizując sparing ze Stalą Rzeszów.

Nagradzany z Milikiem

Ruchem zaraził go tata.

– Przez całe życie jest aktywnym kibicem, wywodzi się ze środowiska mikołowskiego, a w latach 80. Mikołów i Piotrowice to była najsilniejsza ekipa na Ruchu. Od małego ojciec zabierał mnie na Cichą. Z wyjazdami było inaczej, bo tata był świadomy tego środowiska, wiedział, co się dzieje, hamował mnie. Odkąd ukończyłem 18 lat, gdy tylko mogę, to jeżdżę – zaznacza Stokłosa.

Próbował swych sił w futbolu. Grał na prawej pomocy albo w ataku, jest wychowankiem Rozwoju Katowice. Urodził się w 1993 roku, czyli jest rok starszy od Arkadiusza Milika.

– Arek, Konrad Nowak czy Wojtek Król zawsze grali w starszej lidze, na niejeden turniej jechaliśmy wspólnie. Nagrody zgarnialiśmy na przemian – uśmiecha się nasz rozmówca.

– Ostatecznie przeszedłem do UKS-u Ruchu. Byłem w kadrze Śląska, od gimnazjum chodziłem zatem do klasy sportowej wojewódzkiej w szkole nr 21. Moim trenerem był m.in… Seweryn Siemianowski. Gdy nas obejmował, to było nas na konsultacjach około setki. Powiedział wtedy: „Jeśli choć jeden z was zagra kiedykolwiek w ekstraklasie, to będzie sukces”. Pomyślałem wtedy: „Co ten chłop gada, przecież ja tu zaraz karierę zrobię!”. Ładowałem wtedy po 10 goli na mecz, graliśmy z AKS-em czy Józefką. Faktycznie wyszło tak, że z naszej ekipy w ekstraklasie jakoś zaistnieli tylko Michał Koj i Adam Wolniewicz. A nazwisk było wiele, rocznik silny, laliśmy wszystkich – przyznaje członek RN Ruchu.

Prócz Rozwoju i UKS-u, w jego piłkarskim CV znajdziemy też Podbeskidzie Bielsko-Biała – zespół Młodej Ekstraklasy – czy III-ligowe drużyny Górnika Wesoła i Szombierek Bytom. W barwach tych drugich niegdyś zawitał na Cichą i strzelił dwa gole.

– Cieszyłem się jak nigdy, bo prawdziwej szansy jako piłkarz w Chorzowie nie dostałem. Gdy dorastałem, Ruch miał – po pierwsze – megasilną ekipę, a po drugie – był tzw. „zaciąg szczeciński” trenera Pietrzaka. Nigdy nie udało się przebić, ale nie będę się tłumaczyć. Zabrakło talentu, umiejętności. Trafiłem też na najgorszy okres wojny między UKS-em a Ruchem SA. Wtedy dzieliło te kluby wiele więcej niż jedna ulica, dlatego cieszę się, że teraz się to wyprostowało – podkreśla.

Korki rzucił definitywnie w kąt wskutek prześladujących go kontuzji.

– Gdybym miał zdrowe nogi, to latem na pewno poszedłbym na ten casting, testmecz zorganizowany przez klub dla chętnych zawodników z niższych lig. Walczyłbym o angaż. Nie gram jednak już ponad trzy lata. Dokuczały mi więzadła, strzelały kolana. Jeszcze w 2018 roku próbowałem coś zdziałać u trenera Marcina Molka w Mikołowie, ale w pierwszym sparingu poszły więzadła. Nawet tego nie operowałem, można z tym żyć – przekonuje Stokłosa.

Trzy tygodnie w Liverpoolu

Ważnym epizodem w jego życiu była… Anglia. Lądował tam na dłużej dwukrotnie. Raz – mając 13 lat!

– Wyjechałem z kolegą do Liverpoolu, do jego ojca. Wstępnie – na wakacje. Któregoś dnia, gdy graliśmy w parku, zauważył nas jakiś gość i zaprosił na trening. Szkółka nazywała się Millenium FC. Pojechaliśmy z tym zespołem na turniej do Holandii, tam wybrano mnie najlepszym zawodnikiem, a wszystko to obserwował skaut… Liverpoolu. Tego normalnego, prawdziwego. Podpisałem tam taki 6-tygodniowy kontrakt, tzw. „trial”. Znalazłem się w innym świecie, w pięknej, wielkiej bazie z 10 boiskami. Obok mnie przechodził Jamie Carrahger… Mniej więcej w połowie tego „triala” dostałem powołanie do reprezentacji Polski. Nie miałem obok siebie jakiegoś świadomego gościa, który by mną pokierował, powiedział: „zostań tu, kadra w tym momencie nie jest istotna”. A ja… spakowałem się, przerwałem te testy w Liverpoolu, a gdy wróciłem ze zgrupowania, to mi podziękowano. To był największy błąd w moim życiu. Anglię opuściłem ostatecznie po 1,5 roku. Źle się tam poczułem, w szkole nie było łatwo, Polaków traktowano średnio – przyznaje.

Do Anglii wrócił, gdy w 2016 roku pożegnał się z Szombierkami. Znów obrał okolice Liverpoolu, bywał zresztą na Anfield, bo sentyment z poprzedniego pobytu pozostał.

– Pracowałem w H&M. Zaczynałem jako szeregowy pracownik magazynu, ale dwukrotnie awansowałem i miałem pod sobą grupę 20 Anglików. Byliśmy tam z narzeczoną, a dziś żoną, by trochę zarobić, odłożyć na wesele. Wróciliśmy po dwóch latach z powodu rodziny. Gdyby nie daj Bóg coś tu na miejscu się złego wydarzyło, to nigdy bym sobie nie wybaczył, że w tym czasie tysiące kilometrów dalej biegałem za pieniędzmi – mówi Stokłosa.

Samolotem na derby

Przede wszystkim zaś, na Wyspach nie ma… Ruchu. Pierwszy jego pobyt tam zbiegł się z derbami z Górnikiem na Stadionie Śląskim. Przyleciał, odliczał do nich dni. Na chwilę stawił się też na Śląsku, gdy w 2017 roku „Niebiescy” grali z GKS-em Katowice.

– Wiedziałem, że nie wejdziemy na stadion z racji wyjazdowego zakazu, ale musiałem tu być! Oglądaliśmy ze znajomymi to derbowe zwycięstwo. Nie żałuję ani minuty. Gdyby trzeba było, wydałbym na przeloty nawet kilka razy więcej – uśmiecha się nasz rozmówca.

Teraz codziennie jest przy Cichej, poza członkostwem w RN pracuje też przy klubie jako jedna z osób odpowiedzialnych za działanie klubowej aplikacji mobilnej.

– Całe moje życie kręci się wokół Ruchu. Z żoną nieraz się w domu o to kłócimy. Każda z osób będąca w grupie najbardziej zaangażowanych kibiców dobrze to zna. Gdy jesienią trwał bojkot, cały czas dogadywaliśmy spotkania, „wisieliśmy” na telefonach. Choć wróciliśmy na trybuny, to ta grupa się nie rozwiązała. Niezmiennie dyskutujemy o tym, co można poprawić. Wierzymy, że dzięki małym krokom w Ruchu będzie coraz lepiej. Bardzo przeżywam wszystkie mecze. Czasem trudno mi być obiektywnym, wczuć się w skórę piłkarza. Myślę nieraz, że gdybym ja był w danym momencie na boisku, to zrobiłbym coś inaczej. Po ostatnim jesiennym spotkaniu, w Pawłowicach, powiedziałem chłopakom i trenerowi Berecie już pod płotem, że zabrakło mi trochę ognia, jaj. Potem wróciłem jednak do domu, minęło kilka minut i stwierdziłem spokojnie, że czasem tak się zdarza. Runda była super, ale przestrzegam przed hurraoptymizmem. Latem nie zakładaliśmy przecież walki o awans. Śmiejemy się z kolegami, że gdy latami jeździło się na Legię, to wręcz narzekaliśmy, że to powoli staje się nudne. Teraz przychodzi nam jeździć po mniejszych miejsowościach. Ma to swój urok, ale docelowo musimy z tej ligi uciekać. I budować silny Ruch. Wierzę, że ze wsparciem prezesa, udziałowców, miasta, jesteśmy w stanie to zrobić – mówi Marcin Stokłosa.

Na zdjęciu: Marcin Stokłosa dwukrotnie wylatywał do Anglii, ale serce zawsze ciągnęło go w stronę Cichej.

Komentarze